Ζουμερό και πεντανόστιμο χειμωνιάτικο φρούτο. Στο 2ο υποχρεωτικό πρωινό τμήμα ασχοληθήκαμε με το αρωματικό και γεμάτο βιταμίνες πορτοκάλι. Τα παιδιά μετρήσανε τα γράμματα και τα τοποθετήσανε στη σωστή σειρά για να σχηματίσουνε τη λέξη ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στη συνέχεια, σ’ ένα φύλλο εργασίας, τα παιδιά έκοψαν τα γράμματα που έχει η λέξη ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ και τα τοποθέτησαν στη σωστή σειρά για να σχηματίσουν τη λέξη και τη στόλισαν ζωγραφίζοντας πορτοκάλια. Μάθαμε και ένα αίνιγμα για το πορτοκάλι και το φτιάξανε τυπώνοντας πορτοκάλια με σφουγγάρι. Το αίνιγμα και κάποιες άλλες εικόνες τα πήρα από το blogs της συναδέλφου Τάνιας Μάνεση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συζητώντας τα παιδιά για το σχήμα και το χρώμα που έχει το πορτοκάλι συγκέντρωσαν αντικείμενα που βρήκαν στην τάξη τους και έχουν χρώμα πορτοκαλί και ακούσαμε και το τραγούδι για το πορτοκαλί χρώμα https://video.link/w/1u3cd

Συζητήσαμε και τι άλλο μπορούμε να φτιάξουμε με το πορτοκάλι και παρατηρήσαμε κάποιους πίνακες αναφοράς από το blogs της συναδέλφου Τάνιας Μάνεση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ακούσαμε και άλλα τραγούδια για τα πορτοκάλι.

Πατήστε στους παρακάτω συνδέσμους για να ακούσετε τα τραγούδια.

” Μήλα γύρω-γύρω στη μέση πορτοκάλι “ https://video.link/w/tJ3cd

 ” Μαργαρίτα, Μαγιοπούλα ” https://video.link/w/0R3cd

Διαβάσαμε ένα παραμύθι του Μάνου Κοντολέων ” Το ποροκάλι και μια ηλιαχτίδα ” και τα παιδιά ζωγράφισαν ότι τους έκανε εντύπωση από το παραμύθι.

Το πορτοκάλι και μια ηλιαχτίδα (Μάνος Κοντολέων)

‘Ηταν κάποτε μια μικρή ηλιαχτίδα. Μικρή, μα πολυταξιδεμένη. Και πού δεν είχε πάει! Είχε ταξιδέψει μέχρι τα πιο μακρινά αστέρια. Είχε διασχίσει το διάστημα σκαρφαλωμένη πάνω σε βιαστικούς γαλαξίες. Μα πάντα γυρνούσε πίσω. Στη ζεστή αγκαλιά του ήλιου. Ώσπου μια μέρα αποφάσισε να έρθει στη Γη. Και ήρθε. Έπαιξε με τα κύματα. Κρύφτηκε μέσα στα σκοτεινά φυλλώματα των δέντρων. Δροσίστηκε στα νερά των ποταμών. Κουβέντιασε, καθισμένη πάνω στα πέταλα μιας μαργαρίτας, με τις μέλισσες και τις πεταλούδες. Ακούμπησε πάνω στις φτερούγες ενός αηδονιού και τραγούδησε μαζί του.
Και οι μέρες περνούσαν.” Πότε θα γυρίσεις πίσω; ” τη ρωτούσε ο ήλιος. ” Αχ , είναι όμορφη η γη!”, του απαντούσε εκείνη. ” Άσε με να μείνω για πάντα!” Ο ήλιος δεν της το χάλασε το χατίρι. ” Μείνε!” της είπε. Κι η ηλιαχτίδα, χαρούμενη, άρχισε να ψάχνει να βρει το πού θα έστηνε το νέο σπιτικό της. Έψαξε εκεί που φυτρώνουν τα λουλούδια. Κι εκεί που υψώνονται τα πεύκα. Εκεί που κοιμούνται τα ελάφια. Εκεί που ξεδιψούνε τα πουλιά. Παντού ήταν όμορφα! Ποιο μέρος να πρωτοδιαλέξει; Ώσπου μια μέρα συνάντησε ένα δέντρο. Μικρό ήταν. Μα είχε καταπράσινα φύλλα, με όμορφη μυρωδιά. Είχε και κάτι ολοστρόγγυλους καρπούς, που κρεμόντουσαν από τα κλαδιά του. Κάτω από τη φλούδα τους – κι αυτή μυρωδάτη ήταν -η ηλιαχτίδα άκουσε τους χυμούς να την προσκαλούνε: “Σ’ εμάς μείνε!” είπαν. “Σ’ αυτό το πορτοκάλι”. Κι έτσι έκανε. Από τότε είναι που το πορτοκάλι έχει αυτό το λαμπερό χρώμα. Όταν το πιάνεις στα χέρια σου, λες και κρατάς τον ήλιο. Ίδια μ’ αυτόν λάμπει.

Στα πλαίσια των μαθηματικών δραστηριοτήτων τα παιδιά ζωγράφισαν σε φύλλο εργασίας τόσες πορτοκαλιές όσες έγραφε ο αριθμός στις ταμπέλες των κήπων…